𝐏𝐀𝐀𝐍𝐎 𝐊𝐔𝐍𝐆 𝐀𝐍𝐆 𝐏𝐈𝐍𝐀𝐊𝐀𝐌𝐀𝐋𝐈𝐈𝐓 𝐒𝐀 𝐀𝐓𝐈𝐍 𝐀𝐘 𝐌𝐀𝐒 𝐌𝐀𝐇𝐀𝐋𝐀𝐆𝐀 𝐊𝐀𝐘𝐒𝐀 𝐒𝐀 𝐀𝐊𝐀𝐋𝐀 𝐍𝐀𝐓𝐈𝐍?


Hindi ko nais na maging tinig ng lahat.

Bakit?

Dahil may sariling isip ang bawat isa.
May sariling pagpili ang bawat isa.
May sariling buhay na tanging siya lamang ang makapamumuhay.

Kaya hindi ako naririto upang ituro sa inyo kung ano ang isipin, sino ang sundin, o paano mamuhay.

Isang tanong lamang ang nais kong ibahagi:

Kung ito lamang ang buhay na mayroon ka — paano mo ito nais gugulin?

Mamuhay ka nang para sa sarili.
Maging mabuti sa kapwa.
Magtayo ng sariling kaharian at isara ang pinto sa iba.
Mag-ipon.

O mag-ambag.

Ikaw ang pumili.

Sinasabing sinabi ni Albert Einstein: kung mawawala ang mga bubuyog, ilang taon na lamang ang matitira sa atin. Hindi tiyak kung sino ang nagsabi, at hindi ito sukat ng siyensya.

Ngunit mas mahalaga ang diwa kaysa sa nagbitiw.

Tingnan ang bubuyog.

Napakaliit.
Ngunit nagdadala ng bagay na higit sa kanya.

Nagkakalat ng binhi.
Nag-uugnay.
Nagpapanatili ng buhay.

Maliit ang isang bubuyog.
Ngunit ang milyun-milyong maliliit na pagkilos ang nagpapanatili sa lahat.

Ito ang kapangyarihan ng pagtutulungan at pagpapalaganap.

Ang isa ay tumutulong sa kapwa.
Ang isang pamilya ay nagpapalakas sa susunod.
Ang isang pamayanan ay nagbubukas ng pagkakataon.
Ang isang munting kaisipan ay nagiging kilusan.

Ito ang diwa ng aking piniling landasin.

Hindi upang mamuno.
Hindi upang magsalita para sa iba.

Kundi upang bumuo ng puwang kung saan ang bawat isa ay makikilahok, makakatulong, lalago — at magpapalago sa iba.

Ang tunay na yaman ay hindi ang itinatago.
Ito ay kung gaano karaming buhay ang napabuti dahil tayo ay narito.

Kaya pitong taon.

Pitong taon upang itatag ang pundasyon.
Pitong taon upang subukin.
Pitong taon upang itama.
Pitong taon upang palawakin.
Pitong taon upang ipagkatiwala sa iba.
Pitong taon upang maging bahagi ng pamumuhay.
Pitong taon upang makatayo sa sariling paa.

Hindi dahil magwawakas ang lahat sa loob ng pitong taon.
Kundi dahil ito ang panahong inilaan ko upang patunayan ang layunin.

Kaya sa inyo rin:

Ano ang gagawin mo sa natitirang panahon?

Tumatakbo na ang iyong oras.
Gayundin ang akin.
Nagniningas na ang ating ilaw.

Hindi natin alam kung kailan ito mamamatay.

Ngunit habang may liwanag pa...
tayo ang pumipili kung saan ito itutuon.

Ako ay maghahasik.
Mag-uugnay ng pag-asa.
Magtatayo ng tulay, hindi pader.
Magbubuo ng pagkakataong mananatili kahit wala na ako.
Mag-iiwan ng bagay na patuloy na magbibigay kapag namatay na ang aking liwanag.

Isang tanong na lamang:

Sa pagtatapos ng iyong buhay — ano ang lumago dahil sa iyo?

— Arsenio Antonio
ECPP European Community Projects Philippines