FILIPINO

𝐀𝐍𝐆 𝐌𝐆𝐀 𝐀𝐏𝐎𝐘 𝐍𝐀 𝐃𝐀𝐋𝐀 𝐍𝐀𝐓𝐈𝐍

Marahil ay maling tanong ang ating ibinabangon.

Matapos buksan ang napakaraming kurtina ng pag-asa — pamayanan, kabuhayan, tahanan, negosyo, pakikipagtulungan sa ibang bansa, at kinabukasang itatayo ng karaniwang tao — minsan ay nagtataka tayo kung bakit iilan lamang ang humahakbang pasulong.

Marahil hindi dahil wala silang pakialam.

Marahil ang pangitain ay sadyang napakalaki, kaya hindi pa nila nakikita kung saan sila maaaring makibahagi.

At marahil iyan ang ating tungkulin bilang mga taga-bukas ng kurtina: hindi ang pilitin ang lahat na maniwala sa buong pangarap, kundi ipakita ang unang hakbang kung saan sila maaaring maging bahagi nito.

May mahalaga tayong natutunan sa ating paglalakbay.

Ang apoy ay hindi laging nagmumula sa iba. Minsan, ang mga taong may dalang pangitain ang dapat magdala ng unang apoy.

Iyan ang ating layunin.

Hindi tayo naghihintay na may magligtas sa atin.
Hindi tayo namimilit na sumama ang sinuman.
Hindi tayo humihiling na maniwala kayo nang bulag.

Tayo ay nagtatayo ng sistemang nakikita, nasusuri, napapakinggan, nababago, at pag-aari ng lahat.

Sa ating pakikipag-usap sa mga kasosyo sa ibang bansa, natutunan natin na ang pagtutulungan ay nagiging totoo kapag ang pangitain ay nakatali sa tunay na bagay — lupa, paggawa, pabahay, negosyo, teknolohiya, kasanayan, kalakalan, at tunay na pangangailangan ng tao.

Ngayon, ang diwang ito ay nais nating dalhin sa Berlin.

Ang Berlin 64 ay hindi pangarap dahil may 64 tao nang naghihintay.
Ito ay pangarap dahil kailangang magpasya ang mga unang tao — na sila ang simula.

Marahil ay matagal nating hinanap ang apoy sa iba.

Hindi na kailangan pa.

Tayo mismo ang magdadala ng apoy.

At itatanong lang natin:

Sino ang handang tumulong upang ang munting apoy ay maging isang malaking ningas?

𝙃𝙞𝙣𝙙𝙞 𝙥𝙖𝙧𝙖 𝙠𝙖𝙮 𝘼𝙧𝙨𝙚𝙣𝙞𝙤.
𝙃𝙞𝙣𝙙𝙞 𝙥𝙖𝙧𝙖 𝙨𝙖 𝙋𝘼𝙈𝘼𝙉𝘼.
𝙃𝙞𝙣𝙙𝙞 𝙥𝙖𝙧𝙖 𝙨𝙖 𝘼𝙡𝙚𝙢𝙖𝙣𝙮𝙖.
𝙃𝙞𝙣𝙙𝙞 𝙥𝙖𝙧𝙖 𝙨𝙖 𝙋𝙞𝙡𝙞𝙥𝙞𝙣𝙖𝙨.

Kundi para sa isang kinabukasang ang karaniwang tao ay magiging pundasyon ng sarili nilang pamayanan.

Bukas na ang mga kurtina.
Nakikita na ang entablado.
Hindi tiyak ang kinabukasan.
Ngunit nasa atin pa rin itong itatayo.

Narito na ang apoy.

Hindi ang tanong kung nakikita mo ito.
Ang tanong ay: Ano ang gagawin mo matapos mong makita?

— 𝕬𝖗𝖘𝖊𝖓𝖎𝖔 𝕱𝖊𝖗𝖒𝖆𝖓𝖙𝖊𝖟 𝕬𝖓𝖙𝖔𝖓𝖎𝖔
Pangkalahatang Tagapamagitan ng Pamumuno, PAMANA–ECPP

𝙎𝙖𝙢𝙖𝙝𝙖𝙣 𝙠𝙖𝙢𝙞. 𝙈𝙖𝙜𝙞𝙣𝙜 𝙖𝙣𝙜 𝙥𝙖𝙜𝙗𝙖𝙗𝙖𝙜𝙤. 𝙇𝙪𝙢𝙞𝙠𝙝𝙖 𝙣𝙖 𝙖𝙡𝙤𝙣. 𝘼𝙣𝙜 𝙥𝙖𝙣𝙖𝙝𝙤𝙣 𝙥𝙖𝙧𝙖 𝙨𝙖 𝙞𝙨𝙖𝙣𝙜 𝙩𝙪𝙣𝙖𝙮 𝙣𝙖 𝙢𝙖𝙨𝙖𝙜𝙖𝙣𝙖𝙣𝙜 𝙗𝙪𝙝𝙖𝙮, 𝙥𝙖𝙧𝙖 𝙨𝙖 𝙡𝙖𝙝𝙖𝙩 𝙖𝙮 𝙣𝙜𝙖𝙮𝙤𝙣 𝙣𝙖.

🙏 𝙈𝙖𝙧𝙖𝙢𝙞𝙣𝙜 𝙨𝙖𝙡𝙖𝙢𝙖𝙩 𝙨𝙖 𝙥𝙖𝙜𝙗𝙖𝙗𝙖𝙨𝙖 𝙖𝙩 𝙨𝙖 𝙥𝙖𝙜𝙜𝙖𝙬𝙖 𝙣𝙜 𝙨𝙪𝙨𝙪𝙣𝙤𝙙 𝙣𝙖 𝙝𝙖𝙠𝙗𝙖𝙣𝙜 𝙩𝙪𝙣𝙜𝙤 𝙨𝙖 𝙠𝙖𝙨𝙖𝙜𝙖𝙣𝙖𝙖𝙣!